Ποδοσφαιράκι!

 

Με ποδοσφαιράκι παίξαμε όλοι!

Μεγάλο και σε καφενείο ή σφαιριστήριο, ή μικρό και επιτραπέζιο στο σπίτι, ξύλινο με ράβδους ή πλαστικό με ελατήρια, το ποδοσφαιράκι το αγαπάμε πάντα!

Ο «βασιλιάς των σπορ», το ποδόσφαιρο από πολύ νωρίς κατέκτησε τον κόσμο και αγαπήθηκε από όλες τις ηλικίες. Παιζόταν στις αλάνες, στις πλατείες, σε χωράφια, με κάθε είδους μπάλλα, με κάθε δυνατό αριθμό παικτών ανά ομάδα… αλλά γι’ αυτά θα γράψουμε άλλη φορά.

Η αλήθεια είναι πως ήταν θέμα χρόνου να δημιουργηθεί και επιτραπέζιο παιχνίδι. Αρχικά σε μεγάλες σχετικά διαστάσεις, ένα ολόκληρο έπιπλο, που στη χώρα μας τουλάχιστον άρχισε να εμφανίζεται τη δεκαετία του 1950. Σύντομα το έβλεπες σχεδόν σε κάθε καφενείο, ακόμα και στην επαρχία (λίγο αργότερα ακόμα και στα χωριά) και μάζευε γύρω του αρκετούς νέους που έπαιζαν με μανία.

Δεν άργησε να μπει και σε άλλες αίθουσες. Τα γνωστά «σφαιριστήρια». Μαζί με μπιλιάρδα ή μόνα τους – σε διπλανή αίθουσα συνήθως, λόγω και της φασαρίας που επικρατούσε γύρω τους. Παιχνίδια με δύο ή με περισσότερους αντιπάλους, με στοίχημα ή χωρίς, έγιναν η αγαπημένη ασχολία αρκετών νέων.

Όπως ήταν φυσικό δεν άργησε να έλθει η στιγμή που δημιουργήθηκαν και μικρότερα ποδοσφαιράκια, επιτραπέζια, για μικρότερες ηλικίες.

Με διάφορους αριθμούς ράβδων, είναι αλήθεια, αλλά πάντως ποδοσφαιράκια, με τα οποία μπορούσαν να παίξουν τα παιδιά. Ένα ή δύο παιδιά ανά ομάδα, κάποιες φορές και με τον πατέρα μας… Μπορούσαμε να το βάλουμε σε ένα τραπέζι, πάνω στο κρεββάτι, στο πάτωμα και ..σουτ, γκόοολ!

Και καθώς περνούσαν τα χρόνια, δημιουργήθηκαν και άλλοι επιτραπέζιοι …ανταγωνιστές. Ποιος δε θυμάται από τη δεκαετία του 1970 ακόμα, τα ποδοφαιράκια με ελατήριο – κι αυτά σε διάφορα μεγέθη, με διάφορους αριθμούς «παικτών». Κάποιοι γονείς τα προτιμούσαν επειδή ήταν φθηνότερα αλλά και λιγότερο θορυβώδη σε σχέση με τα κλασσικά. Και τα παιδιά όμως τα αγάπησαν και έπαιζαν μαζί τους. Μπορεί να μην κατέκτησαν τους εφήβους ή τις πιο μεγάλες ηλικίες, αλλά για τα παιδιά ήταν από τα αγαπημένα.

Ολόκληρα τουρνουά έγιναν πάνω από αυτά τα επιτραπέζια. Τουρνουά που είχαν το ίδιο πάθος και την ίδια ένταση που είχαν και τα υπόλοιπα παιχνίδια της παιδικής μας ηλικίας. Αξέχαστες ώρες!

Πιο μετά, ήλθε και το «Σουμποτέο», ένα ποδοσφαιράκι  - ας το πούμε έτσι – διαφορετικής νοοτροπίας. Το Σουμποτέο ήταν (και είναι) κάτι άλλο, όχι μόνο ένα παιχνίδι, αυτό όμως δεν είναι του παρόντος.

Πρώτα απ’ όλα, είχε ρεαλιστικό γήπεδο. Μια τσόχα με χαραγμένες πάνω της τις γραμμές ενός κανονικού γηπέδου. Οι παίκτες ήταν 11 για κάθε ομάδα και ήταν κινούμενα πιόνια, όχι στερεωμένα σε ράβδους ή σε κάποιο ελατήριο, και για να κινηθούν χρειαζόταν να «χτυπηθούν» με συγκεκριμένο τρόπο. Χώρια οι κανόνες για το πως παιζόταν το παιχνίδι.

Είχε (και έχει) την ομορφιά του το Σουμποτέο, δεν είχε όμως ιδιαίτερη διάδοση όσο οι ανταγωνιστές του που προαναφέραμε. Σ’ αυτό βέβαια έπαιξε ρόλο και η τιμή του, καθώς ήταν αισθητά πιο ακριβό από τα υπόλοιπα.

Και, φαντάζομαι, κάποιοι θα θυμούνται πως αργότερα (τη δεκαετία του 1980) υπήρξαν και κάποιες προσπάθειες να εξαπλωθεί και το «μπασκετάκι», ένα παιχνίδι με ελατήρια κι αυτό, χωρίς όμως επιτυχία.

Ξύλινο ή πλαστικό, το ποδοσφαιράκι το θυμόμαστε πάντα με αγάπη και νοσταλγία, και αναπολούμε εκείνες τις στιγμές. Τους «θριάμβους» μας, την ένταση, τους καυγάδες με τους φίλους μας. Ακόμα και τις κατσάδες των γονιών μας όποτε παίζαμε στο σπίτι: «πιο σιγά! μας ξεκουφάνατε!». Κατσάδες που πολύ σύντομα τις ξεχνούσαμε, και οι φωνές μας τράνταζαν και πάλι το σπίτι…

Ωραίες στιγμές – και το κυριώτερο: μπορούμε να τις ζούμε και τώρα!