Είμαστε πάντα παιδιά μέσα μας, τι κι αν μεγαλώσαμε...

Κουβαλάμε πάντα μέσα μας το παιδί που ήμαστε τότε

Ελάτε, παραδεχθείτε το!

Αν δείτε σήμερα ένα «Μπλεκ», ένα «Μίκυ Μάους» ή ένα «Μικρό Σερίφη» δε θα σκιρτήσει η καρδιά σας όπως και τότε; Δε θα αναρωτηθείτε αν είναι νέα περιπέτεια ή κάποια από τις παλιές, και αν είναι από τις παλιές… «το έχω διαβάσει;»

Και πόσο εύκολο είναι να αντισταθούμε και να μην το πάρουμε… καλά, μπορεί να μην το πάρουμε με το που θα το δούμε, αλλά δε θα λέμε πάντα στον εαυτό μας «ρε, να πάω να το πάρω τελικά; Έτσι για να θυμηθώ λίγο τα παλιά»;

Κι αν τύχει και δούμε τα παιδιά μας να βλέπουν κινούμενα σχέδια σήμερα, το μυαλό μας δεν θα τρέξει αυτόματα στον Τομ και τον Τζέρρυ, το Μπόλεκ και Λόλεκ, το Ροζ Πάνθηρα… δε θα μας πιάσει η νοσταλγία, όχι μόνο γι’ αυτά αλλά για όλες τις εκπομπές που βλέπαμε όταν ήμασταν παιδιά; Δε θα πούμε μέσα μας «να μπορούσα να τις ξαναδώ…»;

Δε θα γίνουμε και πάλι, έστω για μια στιγμή, εκείνο το παιδί που λαχταρούσε να έλθει η ώρα που θα αρχίσει η αγαπημένη του εκπομπή στην τηλεόραση, που βιαζόταν να τελειώσει το διάβασμά του για να το αφήσουν να τη δει – ή, αν δε γινόταν αυτό, που κανόνιζε το διάλειμμά του από το διάβασμα ώστε να μην τη χάσει;

Γιατί αυτοί είμαστε, σε τελική ανάλυση. Μπορεί να μεγαλώσαμε, να μην είμαστε πια εκείνος ο ευκίνητος πιτσιρικάς που δεν προλάβαινε να τον πιάσει το μάτι, μπορεί να σοβαρέψαμε και να μας κυνηγούν οι υποχρεώσεις, όμως μέσα μας είμαστε πάντα εμείς. Εμείς που διαβάζαμε τα κόμικς και τα κρύβαμε, εμείς που τρέχαμε με τα ποδήλατα, εμείς που σκαρώναμε πλάκες στο σχολείο και «κατορθώματα» στους καθηγητές…

Για σκεφτείτε το λίγο…

Υπάρχει κανείς μας που δε θυμάται τους συμμαθητές του ή τους φίλους του από το στρατό;

Δε θυμόμαστε πάντα τις πλάκες που κάναμε τότε;

Εδώ υπάρχουν περιπτώσεις που ακόμα και σήμερα σκαρώνουμε φάρσες σε παλιούς συμμαθητές ή καθηγητές – εν τάξει, πιο προσεκτικά απ‘ ό,τι τότε, αφού ως μεγάλοι αντιλαμβανόμαστε καλύτερα τι πρέπει να προσέχουμε….

Κι εκείνες τις παλιές φλόγες για το άλλο φύλλο, τις ματιές και τα χαμόγελα, πάντα μέσα μας δεν τα κουβαλάμε;

Τα ρούχα μας έχουν αλλάξει, τα μαλλιά μας το ίδιο όπως και το στυλ μας, όμως αν το καλοεξετάσουμε θα διαπιστώσουμε πως ακόμα και σήμερα τα κριτήριά μας σ’ αυτόν τον τομέα είναι αυτά που είχαμε διαμορφώσει τότε.

Και φυσικά, τα τραγούδια που ακούμε. Εκείνα τα παλιά, τα αγαπημένα, κι ας τα έχουμε ακούσει εκατοντάδες φορές. Πάντα με την ίδια έξαψη τα ακούμε, πάντα το βλέμμα μας σαρώνει το χώρο, όπως τότε. Έτσι δεν είναι;

Το μόνο που έχει αλλάξει είναι πως τώρα είμαστε εμείς που κοιτάμε περίεργα τα παιδιά μας για τις μουσικές επιλογές τους …όπως κάποτε κοίταζαν εμάς οι γονείς μας!

…Οι οποίοι, βέβαια, και σήμερα αντιμετωπίζουν τη δική μας μουσική όπως αντιμετωπίζαμε εμείς τη μουσική των γονιών μας τότε….

Ναι, εντάξει, δε μπορούμε να χορέψουμε με την ίδια άνεση και ευλυγισία όπως τότε, ούτε με την ίδια αντοχή. Και λοιπόν; Η ίδια έξαψη δε μας πιάνει;

Πόσοι από εμάς δεν έχουν κρατήσει κάποια από τα παιδικά τους παιχνίδια; Βόλους, στρατιωτάκια, αυτοκινητάκια, επιτραπέζια, κούκλες, πιστολάκια… Μπορεί να είναι κλεισμένα σε κάποιο κουτί, σε κάποιο πατάρι, αλλά πάντως είναι εκεί. Ξέρουμε πως είναι εκεί, και αυτό μας αρέσει. Δε γίνεται να τα αποχωριστούμε. 

Και όλο και κάποιο "Μπλεκ", κάποιο "Μίκυ Μάους", κάποιος "Μικρός Ήρως", κάποιο κόμικ από εκείνα τα παλιά θα έχει "ξεχαστεί" στα πράγματά μας...

Και κάποιοι, μάλιστα – και μπράβο τους γι’ αυτό – δε φοβούνται να τα ξαναπιάσουν στα χέρια τους, έστω για ένα ή δύο λεπτά, και ξαναγίνονται για λίγο εκείνο το πιτσιρίκι που έπαιζε και χαιρόταν.

Ή κάποια από τα παλιά μας βιβλία και τετράδια… Εντάξει, αυτό είναι πιο σπάνιο, όμως όποιος έτυχε να βρει σε κάποιο παλιό κουτί στο σπίτι του κάποιο από τα τετράδια ή τα βιβλία που είχε στο σχολείο, θα συμφωνήσει ότι εκτός από τη νοσταλγία, ξαφνικά γίνεσαι για λίγο εκείνος ο μαθητής που σκέφτεται τι θα γίνει αύριο στο σχολείο. Παιχνίδια του μυαλού και της ψυχής, βέβαια, όμορφα παιχνίδια όμως…

Και πόσες φορές μετά από κάτι τέτοιο δεν θυμηθήκαμε κάποιον παλιό, παιδικό φίλο ή κάποιο συμμαθητή, δεν αναρωτηθήκαμε γι' αυτόν, δεν αναζητήσαμε πληροφορίες ...ή και δεν ψάξαμε να τον βρούμε;

Αν δεν με πιστεύετε, δεν έχετε παρά να θυμηθείτε πόσο ξετρελλαθήκαμε όλοι όταν πριν λίγα χρόνια κυκλοφόρησαν τα παλιά μας αναγνωστικά. Πώς νοιώσαμε όταν τα είδαμε, πόσες εικόνες μας πλημμύρισαν, πώς για κάποιες στιγμές ήταν λες και ήμασταν μαθητές πάλι...

Τελικά όλο αυτό είναι όμορφο. Είμαστε πάντα οι ίδιοι πιτσιρικάδες, απλά με ευθύνες πλέον. Και πρέπει να το κρατήσουμε αυτό, να μην το αφήσουμε να φύγει.

Είναι ωραίο, επειδή είμαστε εμείς.