Μπορεί να ήταν καλοκαίρι, να ήμασταν στο χωριό και ν' ακούγαμε τα τζιτζίκια στο ατέλειωτο τραγούδι τους...
μπορεί να ήταν χειμώνας και ν' ακούγαμε τον άνεμο ή τη βροχή να χορεύει απ' έξω...
μπορεί να τρέχαμε στις αλάνες ή στα χωράφια γεμάτοι κέφι, ή να διαβάζαμε τα αγαπημένα μας περιοδικά...
μπορεί να περιμέναμε γεμάτοι ανυπομονησία ν' αρχίσει το αγαπημένο μας "έργο" στην τηλεόραση (ασπρόμαυρη - έγχρωμη δεν έχει σημασία)...
...το σίγουρο είναι πως τα θυμόμαστε τώρα όλα αυτά με νοσταλγία.
Αλλάξαμε;
Όχι, δεν αλλάξαμε. Είμαστε πάντα εκείνο το πιτσιρίκι. Μπορεί η ζωή να μας πίκρανε, μπορεί κάποια σχέδιά μας να ναυάγησαν και κάποια όνειρά μας να γκρεμίστηκαν (ή μπορεί και όχι), όμως εκείνο το πιτσιρίκι είναι πάντα μέσα μας και νοσταλγεί τη γλύκα για την οποία διψούσε τότε.
Ε, λοιπόν, θα το βγάλουμε στην επιφάνεια!
Δε θα μείνουμε μόνο στις αναμνήσεις, θα τις προβάλλουμε στο σήμερα και - στο μέτρο πάντα του εφικτού - θα τις κάνουμε σημερινή μας ζωή.
Πάμε, λοιπόν!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου