 |
| Στρατιωτάκια, αξέχαστο παιχνίδι! |
Ακόμα και σήμερα όποτε τα θυμάμαι ξαναγίνομαι παιδί...
Ξαναγίνομαι εκείνος ο πιτσιρίκος που άπλωνε το στράτευμα του στο χαλί και γινόταν λοχαγός, στρατηγός, πολεμιστής, έδινε μάχες, νικούσε, έκανε υποχώρηση, έκανε ελιγμούς, έκανε επίθεση...
Τα στρατιωτάκια μας, φίλοι μου.
Εκείνα τα πλαστικά ανθρωπάκια που μπορεί να είχαν τις ατέλειές τους αλλά ήταν μικροί στρατιώτες και επέτρεπαν στο μυαλό μας να καλπάζει στα πεδία της φαντασίας. Μπορεί να κρατούσαν τουφέκι, αυτόματο, να ήταν όρθιοι ή γονατιστοί - ή να έριχναν με πολυβόλο ή με όλμο - να τρέχουν ή να "στέκονται" ακίνητοι...
Τα αγοράζαμε από όλα τα καταστήματα που πουλούσαν παιχνίδια, ακόμα και από κάποια ψιλικατζίδικα. Και φυσικά, δεν υπήρχε πάγκος παιχνιδιών σε πανηγύρι που να μην τα φιλοξενούσε, όπως και δεν υπήρχε αγόρι που να μην τα κοίταζε με λαχτάρα. Κάποιες φορές μάλιστα τύχαινε να βρούμε ακόμα και στα γαριδάκια! Ακόμα θυμάμαι τον πολυβολητή που είχα βρει, και μάλιστα είναι από τα παλιά μου παιχνίδια που διασώζονται μέχρι σήμερα, μετά από τις τόσες μετακομίσεις...
