Τα στρατιωτάκια των παιδικών μας χρόνων.

Στρατιωτάκια, αξέχαστο παιχνίδι!

Ακόμα και σήμερα όποτε τα θυμάμαι ξαναγίνομαι παιδί...

Ξαναγίνομαι εκείνος ο πιτσιρίκος που άπλωνε το στράτευμα του στο χαλί και γινόταν λοχαγός, στρατηγός, πολεμιστής, έδινε μάχες, νικούσε, έκανε υποχώρηση, έκανε ελιγμούς, έκανε επίθεση...

Τα στρατιωτάκια μας, φίλοι μου. 

Εκείνα τα πλαστικά ανθρωπάκια που μπορεί να είχαν τις ατέλειές τους αλλά ήταν μικροί στρατιώτες και επέτρεπαν στο μυαλό μας να καλπάζει στα πεδία της φαντασίας. Μπορεί να κρατούσαν τουφέκι, αυτόματο, να ήταν όρθιοι ή γονατιστοί - ή να έριχναν με πολυβόλο ή με όλμο - να τρέχουν ή να "στέκονται" ακίνητοι... 

Τα αγοράζαμε από όλα τα καταστήματα που πουλούσαν παιχνίδια, ακόμα και από κάποια ψιλικατζίδικα. Και φυσικά, δεν υπήρχε πάγκος παιχνιδιών σε πανηγύρι που να μην τα φιλοξενούσε, όπως και δεν υπήρχε αγόρι που να μην τα κοίταζε με λαχτάρα. Κάποιες φορές μάλιστα τύχαινε να βρούμε ακόμα και στα γαριδάκια! Ακόμα θυμάμαι τον πολυβολητή που είχα βρει, και μάλιστα είναι από τα παλιά μου παιχνίδια που διασώζονται μέχρι σήμερα, μετά από τις τόσες μετακομίσεις...

Δεν είχε σημασία αν είχαμε ήδη λίγα ή περισσότερα. Ποτέ δεν ήταν αρκετά. Δεν ήταν ότι τα χάναμε - εντάξει, που και που μπορεί να χάναμε κανένα ή να χαλούσε η βάση του - ήταν το ότι πάντα θέλαμε κι άλλα. Όσο πιο πολλά, τόσο πιο μεγάλο το παιχνίδι που στήναμε. Κακά τα ψέματα, πόσες φορές δεν "έφταναν" για να στήσουμε το στρατό του εχθρού;  

Γιατί τα στρατιωτάκια ήταν ένα παιχνίδι που μπορούσες να παίξεις και μόνος σου. Όταν παίζαμε με κάποιο φίλο ο καθένας μπορεί να έφερνε τα δικά του μπορεί και όχι και το "σενάριο" της μάχης ήταν προϊόν συμφωνίας, όταν παίζαμε μόνοι μας όμως, η φαντασία μας ήταν ακόμη πιο ελεύθερη. 

Και δεν ήταν μόνο για μέσα στο σπίτι. Στην αυλή, στη βεράντα, στο προαύλιο του σχολείου όπου μαζευόμασταν όταν είχαμε διακοπές... Και φυσικά, είχαμε μαζί μας και όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ: πλαστικά πιστολάκια, πλαστικές χειροβομβίδες, αυτοκινητάκια που τα βαφτίζαμε τάνκς, αεροπλανάκια (αν είχαμε, αν δεν είχαμε μπορεί να δέναμε δυο ξυλαράκια σε σχήμα σταυρού και ...έτοιμο το βομβαρδιστικό!).

Ποιός μπορεί να βάλει όρια στη φαντασία ενός παιδιού όταν παίζει; Φανταζόμασταν ότι ήμασταν στρατηγοί, ότι πολεμούσαμε για την πατρίδα μας, ότι αποκρούαμε τον εχθρό... κανείς δεν ήθελε να είναι Τούρκος, όπως και όταν παίζαμε πόλεμο. Και κανείς δεν ήθελε να είναι ο άδικος εισβολέας, οπότε το κομμάτι που είχε να κάνει με τα ...αίτια του πολέμου το αφήναμε στην άκρη. 

(εκτός αν το είχαμε βαπτίσει ελληνοτουρκικό ή ελληνογερμανικό, αλλά βέβαια τότε μπορεί τα στρατιωτάκια κάποιου να έπαιζαν το ρόλο του εχθρικού στρατεύματος, το παιδί που τα είχε όμως ήταν στο δικό "μας" επιτελείο!)

Και, ακριβώς επειδή η φαντασία μας ήταν ανεξάντλητη, με αυτά τα ίδια στρατιωτάκια αναβίωναν μάχες και πόλεμοι κάθε εποχής, ακόμα και αν ήταν από την αρχαιότητα. Τι σημασία είχαν τα όπλα και οι φορεσιές μπροστά στη φαντασία μας, μπροστά στο κέφι μας. Και μπορούσε να δει κανείς σε μάχες που στήναμε να πολεμούν δίπλα - δίπλα στρατιώτες με αυτόματα, Ινδιάνοι, καου-μπόυς, ό,τι μπορεί να είχε το κάθε παιδί...

Την τιμητική τους επίσης είχαν και όποιες ταινίες τύχαινε να έχουμε δει στην τηλεόραση. Όταν μάλιστα βλέπαμε τη "Μάχη" - τη θυμάστε; θυμάστε το λοχία Σώντερς; - τα επεισόδια ξαναζωντάνευαν στο παιχνίδι μας. 

Μια και θυμήθηκα τη "Μάχη": είχε βγει και ένα επιτραπέζιο τότε, με πιόνια και ζάρι. Όνειρο για μας. Αν κάποιος τυχερός το είχε, βέβαια, δεν ήταν λίγες οι φορές που το χαιρόταν όλη παρέα - στη δική μου παρέα, μάλιστα, το είχαμε επεκτείνει, είχαμε βάλει περισσότερα στρατιωτάκια από το ...απόθεμά μας, είχαμε επεκτείνει το ...πεδίο της μάχης (εκτός από το πεδίο που προσέφερε το παιχνίδι στήναμε κι εμείς συμπληρώματα ολόγυρα) οπότε είχαμε τροποποιήσει και τους κανόνες. Είπαμε, όρια στη φαντασία μας δεν υπήρχαν!

Κάναμε και αλλαγές μεταξύ μας. Όχι απαραίτητα στρατιωτάκι με στρατιωτάκι αλλά και με κάποιο άλλο παιχνίδι, με κάποιο περιοδικό, με κάποια κάρτα από αυτές που μαζεύαμε από γκοφρέτες... ήταν ο δικός μας κόσμος και οι επιθυμίες μας μας οδηγούσαν.

Τα στρατιωτάκια είναι από τα παιχνίδια που μας έχουν σημαδέψει. Ακόμα και σήμερα αν τύχει να δω παιδιά να παίζουν με αυτά ή αν τα δω σε κάποιο κατάστημα τα κοιτάζω με νοσταλγία και συγκινούμαι.

Και ξαναγίνομαι πάλι παιδί...