 |
| Το ραδιόφωνο παραχώρησε τη θέση του στην τηλεόραση τη δεκαετία του 1970 |
Καθώς άρχιζε η δεκαετία του 1970 ένα νέο μέσο άρχιζε να μπαίνει στη ζωή του Έλληνα: η τηλεόραση.
Είχε αρχίσει να εκπέμπει από το 1966, η ΕΙΡ (Εθνικόν Ίδρυμα Ραδιοφωνίας) αρχικά, στο κανάλι 5, και σχεδόν αμέσως η ΤΕΔ (Τηλεόραση Ενόπλων Δυνάμεων) στο κανάλι 10, δύο κανάλια δηλαδή. Το πρόγραμμα στην αρχή ήταν μόνο για λίγες ώρες.
Το 1970 τα δύο κανάλια άλλαξαν όνομα. Το ΕΙΡ έγινε ΕΙΡΤ (προστέθηκε δηλαδή το «Τηλεοράσεως»), ενώ η ΤΕΔ μετονομάστηκε σε ΥΕΝΕΔ (Υπηρεσία Ενημερώσεως Ενόπλων Δυνάμεων). Η ΕΙΡΤ άλλαξε πάλι όνομα το 1974, όταν μετονομάστηκε σε ΕΡΤ (Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση).
Ωστόσο, καθώς άρχιζε η δεκαετία του 1970 ο αριθμός των οικογενειών που είχαν τηλεόραση στο σπίτι τους ήταν ακόμα μικρός. Η ελληνική οικογένεια συνεπώς εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί για τη διασκέδαση και την ενημέρωσή της το ραδιόφωνο.
Το ραδιόφωνο διατηρούσε ακόμη ένα πλεονέκτημα: το πρόγραμμά του κρατούσε πολύ περισσότερες ώρες – σε αντίθεση με την τηλεόραση που, σ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 εξέπεμπε μόνο λίγες ώρες το 24ωρο. Τρεις – τέσσερεις ώρες το μεσημέρι, μετά ολιγόωρη διακοπή και στη συνέχεια λίγες ώρες το βράδυ.
Ακόμα κι έτσι, όμως, η τηλεόραση κατακτούσε όλο και περισσότερους, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως το ραδιόφωνο έμπαινε σε δεύτερη μοίρα. Απλά η εικόνα είχε τη δική της χάρη – και σε πολλές περιπτώσεις προσέδιδε και μια ιδιαίτερη κοινωνική αξία στην οικογένεια που μπορούσε να υπερηφανευτεί πως «πήραμε τηλεόραση!».
«Ξύλινα κιβώτια με γυαλί μπροστά» έλεγε μια θεία μου, μεγάλη σε ηλικία… δε μπορούσε να κρύψει τη χαρά της όμως όταν, εκεί γύρω στο 1973, ο θείος μου έφερε μια τηλεόραση στο σπίτι τους…
Κάπως έτσι ήταν, βέβαια: ένα μεγάλο ξύλινο κιβώτιο που μπροστά είχε την οθόνη και μια σειρά από διακόπτες και στο πίσω μέρος τέσσερεις υποδοχές για τα βύσματα της κεραίας. Αμέσως – αμέσως άρχιζε η πρώτη φούρια: «που θα τη βάλουμε;». Έπρεπε να βρεθεί χώρος. Σ’ ένα τραπέζι (το εξειδικευμένο έπιπλο έκανε την εμφάνισή του αργότερα), πάνω στο μπουφέ… τέλος πάντων, βρισκόταν χώρος.
Μετά, η κεραία. Δύο κεραίες, μία για κάθε κανάλι, με πλακέ καλώδιο που στην άλλη άκρη του χωριζόταν στα δύο και στο κάθε χώρισμα εφαρμοζόταν ένα βύσμα. Αυτά τα τέσσερα βύσματα έμπαιναν στις αντίστοιχες υποδοχές στο πίσω μέρος της τηλεόρασης και …έτοιμη! Μπορούσαμε να την ανοίξουμε!
….Λίγη υπομονή μέχρι να ζεσταθεί και να δείξει εικόνα….
Ωραία!
Πάμε τώρα να ρυθμίσουμε τις κεραίες. Αρχικά προς τη γενική κατεύθυνση που ξέραμε πως είναι οι πομποί - αναμεταδότες, και μετά στρίψιμο των κουμπιών μέχρι να πέσουμε σε πρόγραμμα. Μετά… «στρίψ’ τη λίγο δεξιά… όπα, όχι τόσο, πάμε λίγο πίσω… εκεί» μέχρι να βρούμε την καλύτερη δυνατή εικόνα.
Αυτό βέβαια δε σήμαινε πως το ραδιόφωνο έμπαινε στα αζήτητα. Καθόλου. Ειδήσεις, τραγούδια, ραδιοφωνικό θέατρο και σειρές, αγώνες ποδοσφαίρου… το ραδιόφωνο πάντα εκεί. Απλά τώρα το ενδιαφέρον μοιραζόταν, καθώς η τηλεόραση αποκτούσε τους δικούς της οπαδούς.
Και όχι μόνο για τους μεγάλους, αλλά και για τα παιδιά: μέχρι τότε διάβαζαν κόμικς, τώρα μπορούσαν να βλέπουν κινούμενα σχέδια (που τα λάτρεψαν) παράλληλα.
Το πρόγραμμα ήταν ασπρόμαυρο, όπως ήταν και η συντριπτική πλειοψηφία των συσκευών – που σημαίνει πως και έγχρωμες να ήταν οι συσκευές, πάλι ασπρόμαυρο θα έβλεπαν. Έγχρωμη μετάδοση έγινε για πρώτη φορά το 1978, με τους αγώνες του Μουντιάλ, και την επόμενη χρονιά (1979) άρχισε η μετάβαση στην έγχρωμη μετάβαση.
Δύο όμως ήταν οι μεγάλοι εχθροί των θεατών, που τους έσπαζαν τα νεύρα: ο πρώτος ήταν εκείνη η μακέττα που έλεγε «μας συγχωρείτε, διακοπή» και ο δεύτερος ήταν όταν ξαφνικά χάναμε την εικόνα και βλέπαμε "χιόνι", αυτό που λέγαμε «χάλασε το κανάλι» (βλάβη σε κάποιο αναμεταδότη, συνήθως λόγω κακοκαιρίας). Όποτε συνέβαινε το πρώτο, κανείς δε μπορούσε να ξέρει αν θα συνέχιζε να βλέπει αυτό που έβλεπε. Όποτε συνέβαινε το δεύτερο, απλά περίμενες να φτιάξει - και δεν ήταν καθόλου σίγουρο πως όταν έφτιχνε η εικόνα θα ήταν καλή…
Ποιος δεν τα θυμάται όλα αυτά, ποιος δεν τα νοσταλγεί… Και, κακά τα ψέματα, οι εκπομπές ήταν πολύ καλύτερες τότε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου