Αυτό το καλοκαίρι που αρχίζει

Καλοκαίρι μου, σε περίμενα!

Μπορεί να άργησε λίγο αλλά ήλθε!

Η ζέστη δυναμώνει, η μέρα μεγάλωσε. Ιούνιος, και το καλοκαίρι είναι μπροστά. Μια γλυκιά ραθυμία κυριεύει το σώμα και το μυαλό κι η σκέψη ξεφεύγει και ταξιδεύει σε παραλίες και εξοχές.

Αυτό το καλοκαίρι θέλω απλά πράγματα. Δε μ’ ενδιαφέρουν γκλαμουριές, μεγάλες πίστες, μεγάλη ζωή που λένε. Όχι. Απλά πράγματα, να ξαναβαπτιστώ στις χαρές των παιδικών μου χρόνων για να γεμίσουν οι μπαταρίες.

Όπως τότε… περπάτημα δίπλα στη θάλασσα, μ’ ένα παγωτό ξυλάκι στο χέρι, να λιώνει και να κολλάνε τα χέρια. Το άρωμά του γεμίζει και τώρα τα ρουθούνια μου μόνο που το σκέφτομαι… Και στ’ αυτιά το τραγούδι των τζιτζικιών να γεμίζει την ψυχή μου,πλαισιωμένο με τον ήχο του κύματος που γλύφει την αμμουδιά. Υπάρχει καλύτερη μουσική; 

Η θάλασσα λίγα μέτρα μακριά να με καλεί… Πως να αντισταθεί κανείς; Όπως τότε, βουτιές και μακροβούτια, παιχνίδι με το νερό. Παρέα; Μα η θάλασσα είναι μια παρέα από μόνη της! Αλλά και ανθρώπινη παρέα, πάντα θα υπάρχει. Μπορεί να μην είναι πια το ίδιο εύκολο να κάνεις γνωριμίες και φιλίες όπως όταν είσαι δέκα χρονών, αλλά δεν είναι και αδύνατο!

Γαλαζοπράσινο και διάφανο το νερό, χρυσίζει καθώς οι ακτίνες του ήλιου το χαϊδεύουν. Κι ο ήχος της θάλασσας, το καλύτερο τραγούδι! Κι όταν κάνεις βουτιά, η θάλασσα σ’ αγκαλιάζει και σ’ αφήνει να την χαρείς, σπρώχνοντάς σε απαλά κι ευγενικά προς την επιφάνεια. Την αρμύρα της τη νοιώθεις στο δέρμα σου, στο στόμα σου σαν κάτι ευχάριστο, κι ο ήλιος τη στεγνώνει. Κι αν σε ζορίσει, ξανά βουτιά, η θάλασσα είναι πάντα εκεί να σε αγκαλιάσει!

Κι εκείνα τα ταβερνάκια δίπλα στο κύμα, με τις μυρωδιές από τα θαλασσινά και τις τηγανητές πατάτες να σου σπάνε τη μύτη… Τι καλύτερο! Και μπυρίτσα ή ουζάκι, έτσι χαλαρά. Στο κάτω - κάτω, τη θάλασσα μπορείς να τη χαίρεσαι και με τα μάτια. Και μόνο που τη βλέπεις ξεκουράζεσαι, και το μυαλό ταξιδεύει…

Απλά πράγματα που δίνουν τις μεγαλύτερες χαρές. Παλιοί φίλοι που ξαναβλέπω με την ευκαιρία των διακοπών, συγγενείς… Το χωριό μου που ζωντανεύει τέτοιον καιρό, το πανηγύρι του και τα πανηγύρια των γύρω χωριών… Να προσκυνήσω τα εικονίσματα στην εκκλησία του χωριού μου, ν’ ανάψω κερί όπως παλιά και ν’ αφήσω το μυαλό να μου φέρει μπροστά τους ανθρώπους που γνώριζα τότε που ήμουν παιδί και τριγυρίζουν ακόμα στο χωριό, και άλλους που τους πήρε ο χρόνος και η άλλη ζωή. Τους ανθρώπους μου.

Με τη φαντασία μου να τρέξω και πάλι στην πλατεία και στα χωράφια ολόγυρα, να παίξω και πάλι με τα άλλα παιδιά, τα φιλαράκια μου. Γιατί σε όλα αυτά τα μέρη θα πάω με τα φιλαράκια, κι ας μην είμαστε παιδιά, και θα ζήσουμε και πάλι το τότε και θα ζήσουμε και το τώρα, και το τότε και το τώρα θα γίνουν ένα μέσα μας

Και πάλι θάλασσα με την αρμύρα της να γεμίζει τα χείλη, και πάλι χωριό με τα ξεραμένα στάχια. Το μάτι φεύγει πέρα στον ορίζοντα αχόρταγα, τα τζιτζίκια με το τραγούδι τους μεθάνε τ' αυτιά, η γλυκιά νωχελικότητα κυριεύει το σώμα.

Κι εκείνο το θερινό σινεμά που πήγαινα παλιά με περιμένει πάντα. Σε πείσμα των καιρών είναι πάντα εκεί, ζωντανό, προσφέρει διασκέδαση και αναμνήσεις. Μη γελιόμαστε, καλοκαίρι χωρίς θερινό σινεμά δε γίνεται, όπως λέει κι ένας καλός φίλος.

Με την ίδια μυρωδιά του ποπ-κορν, όπως και τότε, τα ωραία, καλοκαιρινά καθίσματα, τα πήλινα αγγεία με τα φυτά και τα λουλούδια ολόγυρα… Και το μάτι, όταν φεύγει από το έργο να κοιτάζει ψηλά τον έναστρο ουρανό και να ξεκουράζεται.

Ναι, απλά πράγματα. Πράγματα που φέρνουν το τότε στο τώρα, πράγματα που ξυπνούν το παιδί μέσα μου.

Γιατί πως να το κάνουμε: και τότε παιδιά, και τώρα παιδιά!